Historia antyczna Jest trudno stwierdzić od kiedy roślina ALOE VERA jest znana jako roślina lecznicza. Zapis, jako jedno z pierwszych użyć medycznych pojawia się na sumeryjskich tabliczkach z gliny około roku 2100 przed naszą erą. Ale informacje wraz z rysunkami rośliny znaleziono na ścianach świątyń Egipskich pochodzących z roku około 4000 przed naszą erą. Przez tyle lat snuło się wokół tej rośliny mity i legendy, w niektórych kulturach prymitywnych przypisywano jej boskość i czczono ją za swe właściwości lecznicze. Istnieje dużo niepodważalnych zapisów o jej użyciu leczniczym w kulturach południowej Europy, północnej Afryki, środkowego Wschodu i Ameryki. Jednym z pierwszych dokładnych opisów jest "PAPIRO DE EBERS" z Egiptu, napisany około roku 1550 przed naszą erą, który dokumentuje kilka przepisów użycia ALOE VERA jako środka na różne dolegliwości wewnętrzne i zewnętrzne. Antyczni Egipcjanie czcili ALOE VERA i nazywali ją "ROŚLINĄ NIEŚMIERTELNOŚCI", przypuszczalnie dlatego, że używali jej też przy balsamowaniu zwłok faraonów. Żydzi - po latach niewolnictwa egipskiego - prawdopodobnie adoptowali tradycje związane z ALOE VERA ponieważ legenda mówi, że król Salomon był fascynatem aloesu i hodował go dla jego właściwości aromatycznych i leczniczych. Mówi się też, że w antycznych osadach Mezopotamii używano tej rośliny aby wygonić złe duchy z domostw. Dużo później Templariusze pili mieszankę wina, miąższu z aloesu i marihuany, który nazywali "eliksirem z jeruzalem", i któremu jak mówili zawdzięczali dobre zdrowie i długowieczność. Do roku 600 przed naszą erą ALOE VERA dotarło do Persii i Indii, najprawdopodobniej poprzez arabskich handlarzy, którzy do tej pory używali go wewnętrznie i zewnętrznie. Oni to właśnie odkryli jak przetwarzać roślinę zwaną przez nich "lilią pustyni": bosymi stopami ugniatali liście aż do odzielenia żelu i soku od skóry a następnie wkładali otrzymaną miazgę do worków z koziej skóry i suszyli na słońcu; póżniej gnietli zawartość aż do otrzymania proszku. Około roku 500 przed naszą erą wyspa zwana Sokotrą była znana z uprawy ALOE VERA. Jedna z legend mówi, że Aleksander Wielki podbił wyspę tylko po to aby zabezpieczyć stały zapas rośliny dla swoich żołnierzy rannych w walkach. Hindusi wierzyli, że ALOE VERA rośnie w ogrodach Edenu i nazywali ją " cichym opiekunem". Medycy antycznych Chin uważali ją za roślinę z najwiękrzymi właściwościami terapeutycznymi i nazywali lekiem harmonicznym. Przez wieki roślina była używana na kontynencie amerykańskim przez cywilizacje Majów z Jukatanu. Kobiety używały jej do nawilżania skóry i również gorzki smak rośliny pomagał im w odzwyczajaniu dzieci od karmienia piersią. Słupem milowym w używaniu ALOE VERA jest "Rozprawa Grecka o Botanice" napisana przez DIOSCORIDESa (41-68 n. e.), która zawiera pierwszy dokładny opis aloesu znany do dzisiaj.
Średniowiecze W sredniowieczu i odrodzeniu użycie medyczne ALOE VERA rozpowszechniło się w północnej Europie i na świecie. W XV wieku Jezuici hiszpańscy którzy - byli dobrze wykształceni - czytali stare teksty medyczne starożytnych Greków i Rzymian opisujących właściwości aloesu, na nowo odkryli ALOE VERA. Jezuici, którzy podróżowali z odkrywcami nowych ziem używali jej zawsze jak ją znajdowali i sadzili w miejsczch gdzie jej nie było. Krzewili też wiedzę którą posiadali o aloesie i tak sądzi się że wiedza o aloesie rozpowszechniła sie w Ameryce Łacińskiej, Meksyku i terenach dzisiejszego Texasu. W następnych 200 latach mało się rozmawiało o ALOE VERA. W krajach Europy północnej używało się jej jako środka przeczyszczającego, kiedy było potrzeba środka brutalnego ale skutecznego. Ta groźna reputacja, jakże różna od "produkt leczniczy" przetrwała długie lata. Nawet dzisiaj osoby słabo poinformowane myślą, że używanie ALOE VERA jest niebezpieczne, co jest konkluzją bazowaną na ignorancji jakości i czystości produktów dostępnych na dzień dzisiejszy. Jej zasłużona reputacja jako roślina lecznicza nie wszędzie odniosła pozytywny skutek a to dzieki temu, że nie wszędzie dało się sadzić roślinę a nie było możliwości konserwowania żelu w celu dotarcia z nim do odległych zakątków. Próbowano wielu sposobów ale że wszystkie zawierały skórę z rośliny nie które procesy wymagały obróbki cieplnej; w ten sposób, pozbawiano właściwości leczniczych lub niszczono większość substancji odżywczych w żelu. Jaką kolwiek technikę zastosowano, substancja, nazwana ALOINĄ w roku1851 - czynnik przeczeszczający znajdujący się pod skórą rośliny - była obecna. Dopiero w latach 70-tych kiedy naukowcy opracowali metodę odzielenia ALOINY od skóry, pozwoliło to na konserwację żelu uzyskiwanego z liścia. Labolatoria farmaceutyczne GRISI opracowały metodę unikalną na skalę światową, która pozwala na przechowywanie żelu bez użycia konserwantów i alkoholu.
| 
GRISI ALOE VERA
